Cliënten­raden trek samen op met de zorgmedewer­kers, activiteiten­begeleiders, familie/​man­telzor­gers en vrij­willigers.

Dit bericht plaatste deelnemer Binjamin Heyl vorige week op dit platform:

Op 26 september 2019 keek ik naar het journaal van 18.00 uur en vernam dat mevrouw Ellemeet van GroenLinks en mevrouw Hermans van de VVD zich willen gaan inzetten voor een sterkere positie van verpleegkundigen en verzorgenden. Als ik het goed begreep dan vinden zij beiden dat verpleegkundigen en verzorgenden een duidelijke stem moeten krijgen op directie- en bestuursniveau. Niet vrijblijvend, dus niet een soort veredelde Verpleegkundige(en Verzorgende) Adviesraad, maar dat deze beroepsgroep ook medebeslissingsbevoegdheid krijgt.

Het is natuurlijk momenteel zo dat er 38.000 vacatures zijn en dan kan het niet anders dat de zorgverlening in verzorgingshuizen en verpleeghuizen te kort schiet en dat is een open deur en het is dan ook een open deur dat de clientenraden kunnen adviseren wat ze willen, maar in deze situatie breek je natuurlijk geen ijzer met handen. De situatie wordt er voorlopig echt niet beter op daar de uitstroom groter is dan de instroom en dan weten we wel hoe laat het is. Ook de ministers en de staatssecretaris spreken van een “zorgelijke situatie”.  De jongeren van tegenwoordig laten zich niet zo gemakkelijk met mooie woorden aan het werk houden. Ze stappen gewoon op wanneer ze het wel voor gezien hebben.

Wanneer ik kijk naar de verpleeg- en verzorgingshuizen zie ik dat de clienten en de direct betrokkenen binnen hun leefwereld, (zorgmedewerkers, activiteitenbegeleiders, mantelzorgers, vrijwilligers) als regel, niet optimaal zijn vertegenwoordigd op directie- en bestuursniveau mede gezien hun ondergeschikte positie, want beneden legt verantwoording af naar boven en boven niet naar beneden; boven bepaalt en beneden voert uit. Het is minder zwart-wit en verschilt sterk per zorgaanbieder, maar het neemt niet weg dat er wel degelijk een grote kloof is tussen de clienten en de direct op hen betrokkenen in hun leefwereld en het management, waarvan de top bestaat uit leden van directies en bestuurders. 

Het is fantastisch dat ook in de politiek begint door te breken dat de positie van  verpleegkundigen en verzorgenden versterkt moet worden op directie en bestuursniveau. Dat zij werkelijk als partner gezien wordt met mede beslissingsbevoegdheid. Dat wordt sowie so de hoogste tijd want een macht zonder tegenmacht krijgt blinde vlekken en corrumpeert.

Waar ik zelf voor zou willen pleiten is dat niet alleen de positie van de verpleegkundigen en verzorgenden versterkt wordt op directie- en bestuursniveau, maar dat er vertegenwoordiging ontstaat namens de clienten en de direct betrokkenen in hun leefwereld (zorgmedewerkers, activiteitenbegeleiders, familie/mantelzorgers, vrijwilligers), zodat clienten en de direct betrokkenen in hun leefwereld geen eilandjes zijn, maar samenwerken en dat hun gezamenlijke ideeen en wensen op tafel komen bij directie en bestuur en dat deze groep afgevaardigden van clienten en de direct betrokkenen in hun leefwereld, mede beslissingsrecht krijgen.

Het gaat er toch om dat het welzijn van de clienten uitgangspunt behoort te zijn  en dat de direct betrokken binnen de leefwereld van de clienten optimaal kunnen functioneren, in relatie met de clienten en met elkaar.

Ik ben er zelf van overtuigd wanneer de clientenraden en alle direct betrokkenen binnen de leefwereld van de clienten gezamenlijk met elkaar optrekken en elkaar niet beschouwen als ‘die anderen,’ maar als partners dat er vanuit de clienten en de direct betrokkenen binnen hun leefwereld een goede en sterke tegenmacht kan ontstaan ten opzichte van leden van de directie en bestuurders.  

Het is werkelijk in ieders belang dat de clienten en de direct betrokkenen in hun leefwereld samen overleggen, samen werken, samen besluiten nemen, samen aan tafel zitten bij leden directie en bestuurders.

Ik hoop echt dat er clientenraden zijn die contacten willen zoeken met de zorgmedewerkers en acticiteitenbegeleiders; met familie/mantelzorgers en vrijwilligers om serieus te bekijken hoe er samen overlegd kan worden, samen gewerkt, samen besluiten genomn kunnen worden en naar wegen gezocht dat een afvaardiging aan kan schuiven bij leden van directie en bestuurders en gezamenlijk beslissen.

Wanneer er enkele verzorgingshuizen, of verpleeghuizen zijn die een dergelijk  experimenteer project willen starten is er wat mij betreft heel veel gewonnen. Zeker wanneer deze experimenten aandacht krijgen en vruchten afwerpt.

Binjamin Heyl

Download artikel als PDF

Lees meer artikelen over:

Praat mee! (1)

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Douwe Dronkert 11 dagen geleden

Beste Binjamin,

Bedankt voor je pleidooi en hoop!

Ik denk dat we nog een hoop te doen hebben tot het moment dat de stem van de cliënt op alle niveaus een gelijkwaardige stem is. Ik ben namens LOC betrokken bij de landelijke beweging Radicale vernieuwing verpleeghuiszorg, waar ik voorbeelden tegenkom van wat je beschrijft. Dus ik dacht: mocht je die nog niet kennen, misschien dat die je kunnen inspireren. Zo zijn er cliëntenraden waar, ik citeer uit een publicatie uit 2017:

De cliëntenraad ook vertegenwoordigd is in werkgroepen, vanaf het begin. Dit is een stap van(mede)zeggenschap waar de cliëntenraad als gelijkwaardig wordt gezien en mee kan praten over voors en tegens in hoe een heel project tot stand komt. Van idee tot besluitvorming. Daarmee is een beweging op gang gekomen ‘van reactief naar proactief’ en van medezeggenschap naar zeggenschap.

(Kijk voor meer over dit voorbeeld in de publicatie: tinyurl.com)

Een ander voorbeeld uit de vernieuwingsbeweging, ook uit 2017:

Daarvoor is wel een nieuwe houding nodig: “Wij hebben als cliëntenraad regelmatig managementoverleg: er is veel in beweging en we willen er wat dichter op zitten. Ik zei in het overleg met het management van onze locatie: ik zit in de klankbordgroep van Radicale vernieuwing verpleeghuiszorg, en wil ook graag door jullie gevoed worden. Vertel mij eens: welke regels zou je zelf direct willen laten vallen, waarvan je zegt dat is belemmerend voor de zorg zoals we die nu willen leveren? Daar kwam uit dat we over moeten van nee-denken naar ja-denken. Eigenlijk is het toch heel logisch dat je aan mensen vraagt wat ze het liefste willen en dat het dan op die manier geleverd moet worden. Maar ja, dat past niet op de werkelijkheid zoals die er jarenlang, met de beste intentie, geweest is. Die werkelijkheid is nu wel aan het veranderen en dat vraagt van alle betrokkenen inzet.”

Bereidwillig

“En bereidwilligheid”, voegt Ria Bader toe, “en vaak is die er ook wel. Mijn vader had bijvoorbeeld een konijn, voordat hij naar het verpleeghuis verhuisde. Die kon niet mee, en hij miste het konijn echt. We wisten dat ze een binnentuin hadden, dus gevraagd aan de afdeling die zei: dan zet je het konijn toch in de binnentuin neer. Kijk, daar werd dus echt meegedacht, buiten de regels om: mijn vader was helemaal happy dat zijn konijn er weer was! Dat soort dingen kan dus gewoon. Dat is een houding van ja we gaan het doen, en dan kijken we wel hoe we het kunnen organiseren.” Koldenhof: “naar die houding moeten we echt toe, en die is er deels gelukkig ook.

Niet alleen tegenkracht

Als cliëntenraad hebben we ook zo onze stappen gezet om nauw betrokken te kunnen zijn bij projecten en daarbij het cliëntenbelang voorop te stellen, zoals onlangs bij een interne verhuizing. Een ingrijpend project waarbij we betrokken wilden zijn. We wilden goed op de hoogte kunnen zijn, het goed kunnen volgen om mee te denken. Hoe kunnen we mét elkaar, niet alleen als partij tegenover de projectleiding, zorgen voor de best mogelijke zorg in deze setting. Dus hebben we ook gezegd: wij gaan naar de familie-avonden om te horen hoe de managers de informatie naar bewoners overbrengen, en te zien hoe dat aankomt: horen hoe bewoners er tegenaan kijken. Om mede te kunnen bewaken dat daar goed naar geluisterd wordt.

Dus door daar vragen over te blijven stellen. Op een gegeven moment hebben we gezien de vele veranderingen aangegeven: wij willen intensiever overleg met het management,  hoewel dat voor de cliëntenraad niet gebruikelijk is. Om het te kunnen volgen en kritisch vanuit  het cliëntenbelang te blijven kijken. Maar ook om personeel te kunnen steunen in de moeilijke taak die voor hen lag. Vanuit de gedachte: het is echt een proces wat we met zijn allen aangaan en samen zo goed mogelijk moeten doen. Zo zien wij onze rol als cliëntenraad. Daar leer je ook heel veel van. Dan hoor je van bewoners en mantelzorgers hoe zij er in staan en hoe belangrijk kleine dingen kunnen zijn die je soms als futiliteit weg zet.”

(Zie ook dit artikel: www.radicalevernieuwing.nl

In Limburg wordt ook gewerkt aan structurele betrokkenheid van de cliënten(raad), vertelt de voorzitter van de cliëntenraad hier: www.radicalevernieuwing.nl

Bestuurders & cliëntenraden

In de beweging Radicale vernieuwing is specifiek een bijeenkomst georganiseerd voor de samenwerking tussen bestuurders en de medezeggenschap. Het verslag met interessante voorbeelden van nieuwe vormen van medezeggenschap is hier te vinden: www.radicalevernieuwing.nl

Met hartelijke groet,

Douwe

Reageer op dit bericht

Bijeenkomsten

Voorzitterscursus GGZ 23 oktober, LOC, Hof van Transwijk 2, 3526 XB Utrecht
Bouwen voor zorg: waardevolle rol cliëntenraden en Raden van Toezicht in beeld 23 oktober, Theaterzaal De Hogeweyk, Heemraadweg 1, 1382 GV Weesp (onder voorbehoud)
Voorzitterscursus VVT 26 oktober, LOC, Hof van Transwijk 2, 3256 XB Utrecht
Meer

Deelnemers

Alle deelnemers

Nieuwsbrief

  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.