Van Betutteling naar Betekenis – Column Hans Breunissen, voorzitter centrale cliëntenraad DrieGasthuizenGroep
LOC Waardevolle zorg
Geplaatst op 12 november 2025
Hans Breunissen, voorzitter van de centrale cliëntenraad van de DrieGasthuizenGroep, schreef een column over de toekomst van de ouderenzorg. De column werd tijdens de Week van de Medezeggenschap geplaatst in het DrieGasthuizenGroep-magazine.
Uit de column: ‘Eigen regie staat centraal, ook bij de inzet van hulpmiddelen, zorgverleners en technologie. Dit betekent durven loslaten van bestaande structuren. Meer opties aanbieden die aansluiten bij levensstijlen, wensen en mogelijkheden van mensen. Dit vraagt aan familie en naasten om in actie te komen, samen mét en niet vóór de zorgvrager. Wat betreft de samenleving legt dit meer verantwoordelijkheid bij de burger zelf en moeten we leren onderscheiden wat iemand zelf kan en waarvoor hulp nodig is’
Download artikel als PDF
Ik snap zeer goed, dat je dient te gaan van betutteling naar betekenis, maar dan ga je naar zorg op afroep. En dat is een stap terug voor de mensen die elke dag vaste zorg nodig heeft. Juist in de WLZ zijn de dagen gepland en gaat het om geplande zorg. Als je elke dag de bewoner vraagt wanneer deze wil eten, waar en wat. Dan wordt de zorg duur en ben je elke dag bezig met overleg tussen zorg en bewoners. Daar zit een bewoner niet op te wachten. Ja, op papier is het leuk en vanaf de tekentafel ook, maar de druk op de familie en naasten is al heel hoog. En echt “Dit vraagt aan familie en naasten om in actie te komen, samen mét en niet vóór de zorgvrager. Wat betreft de samenleving legt dit meer verantwoordelijkheid bij de burger zelf en moeten we leren onderscheiden wat iemand zelf kan en waarvoor hulp nodig is.”
Hier staat weer samen met zorgvrager, maar het gaat om de zorgvrager de regie heeft, dus dat betekend dat de stap gezet moeten worden van denken voor naar naast de zorgvrager te gaan staan en dan zelf ook door de zorgvrager zelf te laten spreken. Niets naast en gewoon achter de zorgvrager te gaan staan en gewoon deze te ondersteunen. Maar laten wij stoppen om voor bewoner te denken, wat wij allemaal doen wij komen op voor de belangen van de zorgvragers. Maar weer terug na een situatie waar het is de zorgvrager is die zelf de regie heeft. En zelf afspraken maakt en dat er vrije keuze is voor zorg op afroep of gewoon zorg op vaste momenten. Niets wachten tot de zorg komt of niet komt. De zorg dient er gewoon te zijn. De deur dient gewoon open te zijn. Bij 24/7 zorg dient de zorgmedewerker op de locatie te zijn.
Dit was in het verleden zeer normaal. Een clientenraad en bewonersraad was 100% bewoners en clienten. En nu kom ik op trainingen en bijeenkomsten en ik zie dat er raden zijn die bijna 100% familie en vrijwilligers zijn.
En op de bijeenkomsten gaat het bijna 100% over de zorgvragers en zelden wordt gevraagd wat de zorgvragers ervan vinden. Want deze zijn of niet uitgenodigd of zijn niet aanwezig.
De column roept op dat de zorgvragers weer de regie terug pakken en echt deze oproep zal ik zeker op pakken. En dat op alle niveau’s. Dus niet meer dat de familie of naasten voor ons gaat denken of beslissen. Het beeld van de rolstoel is duidelijk, daar loop je achter en niet naast of voor. Maar toch iedereen praat met persoon achter de rolstoel. Mensen praat met de zorgvrager en als je naaste of familie bent, doe een stapje naar achteren en wees onzichtbaar. Maar kom wel in actie als niet geluisterd wordt naar de zorgvraag en versterk de zorgvraag. Ga er achterstaan en rij door als er niet geluisterd word. Ja, met technoligie is de duwer achter de rolstoel niet meer nodig, dan kan de zorgvrager gewoon zelf doorrijden en gewoon zelf het kantoor binnen rijden als er niet geluisterd wordt en ja, de deur dient open te zijn en anders word deze gewoon opengemaakt met technologie.