Ik zie de laatste jaren een toename van documenten die mooi zijn geschreven, maar waarvan je moet afvragen “wat staat er nu eigenlijk”. Dat geldt voor brochures, partijprogramma’s, kaderbrieven, begrotingen, beleidsplannen, personeelsplannen, organisatiemodellen en kwartaal- en jaarverslagen.
En nu komt daar “de handreiking deskundigheidsmix” bij. Zoals de handreiking zelf zegt: “bedoeld als ondersteuning voor professionals, bestuurders en managers en (mede)zeggenschapsorganen. Deze handreiking biedt houvast in het proces waarin professionals en organisaties samen de verantwoordelijkheid hebben om te komen tot deze mix.
Waarom erger ik me aan mooie, maar vage documenten? Ze dragen er aan bij dat mensen het eens lijken te zijn, maar houden mensen er van af om echt een inhoudelijke discussie te voeren.
Bij voorbeeld:
Door te blijven werken aan een passende deskundigheidsmix wordt niet alleen geïnvesteerd in de toekomst, maar ook in het behoud van medewerkers en het versterken van vakmanschap.
Klinkt goed, totdat ik me afvraag wat onder passende moet worden verstaan? Geschikt voor de gelegenheid? Betamelijk? Bekwaam? Gewenst? Behoorlijk? Juiste? Adequaat? Aanvaardbaar? Betaalbaar? Haalbaar? Overeengekomen?
Persoonlijk zou ik zeggen, praat over “heeft elke professional voldoende uren om aan de cliënt de zorg te bieden die deze nodig heeft om een waardevol leven te leiden. En laat het daarna aan de professional over hoe hij samen met zijn collega’s die zorg levert.
Net als in de liefde gaat het in de zorg niet om een mooie, passende, bevlogen, op alle gevallen toepasbare beschrijving, maar om daadwerkelijk getoonde inzet en volharding.